Visit Homepage
Skip to content

emmeke.net - het uur PI Posts

Weer een droevig afscheid

Twee vrijdagen geleden heeft onze lieve Cuzja ons helaas verlaten.


In oktober liet hij plots zijn favoriete brokjes staan. Ook het natvoer ging er maar met lange tanden in.

Een bezoek aan de dierenarts drong zich op.

Na een grondig bloedonderzoek bleek jammer genoeg dat Mr C kattenleukemie had en niet lang meer bij ons zou zijn.

In de daaropvolgende maanden hebben we zo goed mogelijk geprobeerd hem te ondersteunen met krachtvoer, ontstekingsremmers, vitaminen bij de vleet…

Maar het was een verloren strijd.

We gaan hem nog heel lang, heel erg missen.

Love


En toen was er plots een mooi nieuw nummer van Lana Del Rey: Love ❤.

(Eveneens beschikbaar op iTunes uiteraard.)

Ochtendlood

Eerst een akelige nachtmerrie over een bepaalde leraar, dan Ollie die er even iets uit moest gooien dat dwars zat in zijn maagje.

Vermoedelijk was er geen verband tussen deze twee zaken. Tenzij mijn grote zwarte kater dromen en gedachten kan lezen en extreem gedegouteerd was door Erik Radts— geef hem eens ongelijk, trouwens…

Hoe dan ook zijn er leukere manieren om een dag te beginnen.

Inspiratie

Wakker worden met een hoofd vol woorden, dialogen en het laatste hoofdstuk van een nieuw verhaal; het begin en het midden zijn voorlopig nog vaag.

Betekent dit (ongetwijfeld tijdelijke) beterschap? 

Is het een leuk neveneffect van de eerste (bijna-)lentezon? 

Werken de veganistische Vitamine D capsules van Holland & Barrett (op basis van Shiitakes nog wel) uitzonderlijk goed?

Ik heb er geen idee van. Het hoofdstuk is in elk geval snel in een document gegoten — hoera voor de MS Word en OneDrive apps op mijn iPhone — voor het me kon ontsnappen.

Ten strijde tegen pesten (en triggers)

Vanaf maandag ga ik weer een paar dagen alle mogelijke vormen van Vlaamse media moeten mijden om te voorkomen dat ik getriggerd en in een neerwaartse spiraal geschopt word.

De Week Tegen Pesten, weet u wel. Ja ja, ze zijn er daar weer mee, hoezee! En veel oplossen dat het zal doen (sprak ze met een bittere grijns).

Adviezen over slachtoffers die vooral assertiever moeten worden. En socialer. En zich aanpassen. Enzo. En met het alwetende PMS CLB gaan praten. Daar worden ze dan ‘begeleid’.

Zij wel.

Want daders straffen? Ho maar! Waar haalt u het? Da’s absurd, taboe, heiligschennis, ab-so-luut not done!

Een paar jaar geleden is er door de één of andere Gutmensch zelfs een ‘no blame methode’ bedacht. Wist U dat? Geef niemand de schuld, letterlijk. Want tenslotte, pesten is niemands schuld. Iemand de duivel aandoen, een (vaak jong) leven onherstelbaar beschadigen, dat is geen bewuste keuze. Dat gebeurt gewoon, een wreed noodlot dat toeslaat en waar men maar mee moet leren leven. Zoals een bosbrand. Of een aardbeving. Of de Romeo’s.

Bovendien, zo las ik ooit toevallig op mijn Twitter tijdlijn, zijn de pesters in feite de grootste slachtoffers van het verhaal. Ze kunnen naar het schijnt zelfs zware trauma’s overhouden aan hun wangedrag.

Als dat werkelijk zo is, gun ik hen elke nachtmerrie en iedere flashback en paniekaanval van ganser harte, maar eerlijk, ik heb zo mijn twijfels, dus pak die viool maar weer in.

Soit.

Gelukkig weerklinkt er toch ook een verstandige stem in de chaos; of de woestijn, eerder?

Dit artikel verscheen vandaag in Knack.. Daar lezen we onder meer:

“… Om dan nog maar te zwijgen over het feit dat vele slachtoffers van pesterijen moeilijker relaties opbouwen en op de werkvloer niet de mensen zijn die ze intrinsiek hadden kunnen zijn. Omdat ze zich niet durven te ‘lanceren’. Omdat ze schrik hebben van anderen. Soms houdt het hen tegen om verder te studeren omdat ze bang zijn nog in groepen te zitten. Ik herhaal: de maatschappelijke kostprijs is hoog. Heel hoog.”

en:

“Kort door de bocht komt het erop neer dat het zaak is de pester alle wind uit de zeilen te nemen.”

Ik heb nog nooit zo luid “eindelijk” en “dank u” geroepen tegen mijn computerscherm.

Deze man heeft het duidelijk begrepen. Nu de rest nog.

En zodra ‘men’ het licht heeft gezien, kunnen we dan eindelijk ook wat maatregelen invoeren die echt helpen? Die de daders aanpakken en niet telkens weer het slachtoffer viseren? Het slachtoffer, dat hier niet om gevraagd heeft en al dat emotioneel, psychologisch en vaak zelfs fysiek geweld in geen geval verdient?

Het wordt echt eens tijd, hoor.